Czasami w życiu jest tak
Że statek którym płynąłeś
Po swój największy skarb
Zgubił drogę mrocznej mgle
Czarne fale zalały pokład
Resztkami nadziei wypatrywałeś
Światła latarni w burzy tej

Syren śiew umilkł
Martw cisza, pustka nic
Morze zagubienia zatapia statek
Na którym w nadziei jeszcze trwasz
Światło latarni nie dochodzi tu
Może zgasło, może nie...
Liczy się tylko to, że nie ma go

Demony za sterem
Chcą ci pomóc...
Lecz za cenę
Jakiej nie zapłaciłby żaden człek
Czy zgodzisz na to się?
W burzy zagubienia nie masz nic

To już bywa przecież tak
Że zgubić każdy może się
Życie wielkim morzem jest
Marzenia i skarby to nasz cel
Lecz gdy wpłyniesz w szarą mgłę
I sztorm dorwie cię...

Wiara uratuje cię
W lepsze jutro
W kolejny dzień
Walcząc samotnie na pokładzie
By twój statek nie rozbił się
Dotrwasz może, do lepszych dni
I wypłyniesz na spokojnych wód ocean
Światło latarni wskaże twój kurs
Na nowo odnajdziesz życia sens
I marzeń swych cel